خانه ملت - هدی ریسمانچی؛ در پیام روز گذشته حضرت آیتالله سیدمجتبی خامنهای، به مناسبت تشییع و تدفین «آقای شهید ایران» نکتهای تکاندهنده و لرزهانداز نهفته است: «محرومیت از مرگ طبیعی». آیا عدالت تنها در مجازات است، یا در این است که ظالم تا آخرین لحظه با کابوس پیامدهای جنایتش زندگی کند؟
وقتی به عبارت «محرومیت از مرگ طبیعی» در پیام آیتالله سید مجتبی خامنهای رسیدم، این حقیقت در جانم نشست. فهمیدم که سختترین مجازات، نه فقط مرگ، بلکه محرومیت از آرامش در لحظه مرگ است. این یعنی قاتلان رهبر شهید، حتی در لحظات واپسین زندگیشان، با اضطراب، وحشت و حسرتِ به دست نیاوردن آرامش، در حالی که سایه انتقام بر سرشان سنگینی میکند، راهی گور خواهند شد. این یک پیشبینی ساده نیست؛ این یک «حکم ابدی» است.
جالب است که وقتی نگاهی به واکنشهای جبهه استکبار میاندازیم، میبینیم این «ترس» دقیقاً همین حالا شروع شده است. بطوریکه ترامپ روز جمعه در مصاحبهاش با نیویورک پست، با همان لحن همیشگیاش سعی میکند خودش را «قهرمان مقتدر» نشان دهد و با تظاهر به شجاعت میگوید: «من مدتهاست در فهرست ترور ایران هستم... اگر اتفاقی بیفتد، جوری بمبارانشان میکنم که هرگز ندیدهاند!» و در نهایت هم با یک شوخی ناشیانه اضافه میکند: «امیدوارم دلتان برایم تنگ شود!»
اما حقیقت این است که این «شوخیها» و «تهدیدهای توخالی»، در واقع پوششی برای پوشاندن لرزش دستهای آنهاست. کسی که واقعاً احساس امنیت میکند، نیازی ندارد با این حجم از هیاهو ادای قدرتمند بودن، درآورد. این جملات ترامپ، در واقع اعتراف به این است که آنها میدانند در فهرست «عدالت» قرار دارند و هر لحظه منتظرند که این فهرست، به واقعیت تبدیل شود.
وظیفه ما امروز، تبدیل این هشدار رهبری به یک «ترس دائمی» برای آنهاست. ما باید چنان با قدرت و استمرار این حقیقت را فریاد بزنیم که هر واژه از مطالبه ما، تبدیل به کابوسی شود که خواب را از پلکهای جنایتکاران برباید.
باید به آنها بفهمانیم که این امت، هیچ جنایتی را فراموش نمیکنند و هیچ قاتلی، هر چقدر هم در پشت حصارهای قدرت پنهان شود، طعم آرامش را نخواهد چشید.
ما بیداریم، تا آنها هرگز نتوانند به خواب راحت بروند./
پایان پیام
نظر شما